Jan Jakub Benni
Biografia
Jan Jakub Benni urodził się 25 lutego 1800 roku w Lesznie, w rodzinie Michała Piczpacza Benniego, tłumacza przysięgłego, i Racheli z Bürgelowów. W latach 1816-1817 uczęszczał do liceum w Warszawie, a następnie do Gimnazjum Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Studia teologiczne odbył na Uniwersytecie Królewieckim w Prusach (1823-1826).
31 października 1827 roku został ordynowany na pastora i otrzymał pozwolenie na wygłaszanie kazań w celach misyjnych, zwłaszcza wśród ludności żydowskiej. Pracę duszpasterską rozpoczął w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie pełnił funkcję proboszcza w latach 1827-1833. Nawiązał współpracę z Misjonarzami Angielskimi, którzy szerzyli chrystianizację wśród Żydów.
Około 1828 roku objął opieką środowisko ewangelickie w Tomaszowie Mazowieckim, co zaowocowało budową kościoła (1829) i plebanii (1833). 21 kwietnia 1833 roku został pierwszym stałym proboszczem nowo utworzonej Parafii Ewangelickiej w Tomaszowie Mazowieckim, którą kierował przez 30 lat. W 1837 roku przez 8 miesięcy pracował w Lublinie, niosąc pomoc duchową podczas epidemii cholery.
W latach 1843-1844 zorganizował parafię „Wielka Wola”, tworząc domy modlitwy i szkoły kantorackie w promieniu 10-30 km od Tomaszowa. Mieszkał z rodziną przy Rynku św. Józefa nr 6. Znał biegle język polski, rosyjski, niemiecki, francuski i angielski.
Benni był aktywnym działaczem społecznym. Protestował przeciwko zatrudnianiu dzieci w fabrykach i postulował ich edukację. W 1833 roku zainicjował powstanie szkoły ewangelickiej przy parafii, która odegrała ważną rolę w edukacji lokalnej społeczności. W 1851 roku utworzył ochronkę dla sierot. Propagował higienę wśród wiernych i domagał się poprawy opieki zdrowotnej w mieście, zwłaszcza po epidemii cholery w 1852 roku. Sprowadził do Tomaszowa lekarza miejskiego Samuela Fliegela.
Jan Jakub Benni zmarł 23 stycznia 1863 roku w Tomaszowie Mazowieckim po długiej chorobie. Został pochowany na miejscowym cmentarzu ewangelickim. Pozostawił po sobie opinię wybitnego teologa i zaangażowanego społecznika, a jego synowie należeli do elity intelektualnej polskiego społeczeństwa.