Leo Baeck
Biografia
Leo Baeck urodził się 23 maja 1873 roku w Lesznie (wówczas Lissa w rejencji poznańskiej w Niemczech). Swoją edukację rozpoczął w Gimnazjum im. Jana Amosa Komeńskiego w Lesznie, gdzie w 1891 roku uzyskał świadectwo maturalne. W latach 1891-1894 studiował we wrocławskim Żydowskim Seminarium Teologicznym, a następnie karierę naukową kontynuował jako wykładowca w Wyższym Instytucie Badań Żydowskich w Berlinie.
W 1897 roku otrzymał stanowisko rabina przy nowo wybudowanej Nowej Synagodze w Opolu, które złożył w 1907 roku. Następnie w latach 1907-1912 pracował jako rabin w Düsseldorfie. W 1905 roku Baeck opublikował pracę "Istota judaizmu" w odpowiedzi na publikację Adolfa Harnacka "Istota chrześcijaństwa".
Podczas I wojny światowej rabin Baeck pracował jako kapelan - rabin polowy (Feldrabbin) w Armii Cesarstwa Niemieckiego. W 1933 roku, po dojściu nazistów do władzy, Leo Baeck zaczął bronić żydowskiej mniejszości w Niemczech jako prezydent Reichsvertretung der Deutschen Juden, które reprezentowało Żydów na arenie narodowej.
W 1943 roku został deportowany do obozu Theresienstadt, gdzie został wyznaczony na honorowego prezydenta Ältestenrat (pol. Rada Starszych). Przez dłuższy czas liczne instytucje amerykańskie chciały pomóc Baeckowi w ucieczce z obozu i oferowały pomoc w emigracji do USA. Rabin odmówił rezygnacji z funkcji prezydenta Rady Starszych i odrzucił propozycję ucieczki z obozu.
Po zakończeniu wojny Baeck wyjechał do Londynu i wykładał w Hebrajskiej Unii Uczelni w Ameryce. W międzyczasie objął stanowisko prezesa Światowej Unii dla Judaizmu Postępowego. W Londynie opublikował swoją drugą wielką pracę "Ci ludzie Izraela", którą częściowo napisał w obozie Theresienstadt.
Leo Baeck zmarł 2 listopada 1956 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Golders Green w Londynie. Na jego cześć nazwano liczne uczelnie żydowskie oraz asteroidę (100047) Leobaeck.